یک نشانه در پیری که می تواند مرگ را پیش بینی نماید
رژیم آسان: افراد سالمندی که با ضعف زندگی می کنند، ذخیره فیزیولوژیکی کمتری دارند. ذخیره فیزیولوژیکی ظرفیت اضافی بدن برای رویارویی با بیماری، لطمه یا استرس است.
به گزارش رژیم آسان به نقل از خبر آنلاین از ایسنا، تعدادی از قدرتمندترین مداخلات برای کاهش یا بهبود ضعف، معمولی ترین آنها نیز به شمار می روند که شامل حرکت منظم، تغذیه کافی و ارتباط اجتماعی معنادار می شوند. این مداخلات برای موردی که حال بعنوان یکی از قوی ترین پیشبینی کننده های بستری شدن در بیمارستان، ناتوانی، بهبودی ضعیف از بیماری یا جراحی، بستری شدن در خانه سالمندان و مرگ در سنین بالاتر شناخته می شود، خیلی ساده به نظر می آید.
به نقل از اس ای، یک اتفاق نسبتا کوچک، مانند عفونت قفسه سینه، تغییر دارو یا حتی چند روز بستری شدن در رختخواب می تواند موجب از دست دادن ناگهانی استقلال شود. در همین حال، یک فرد مسن تر و قوی تر امکان دارد به سرعت از یک بیماری جدی تر بهبود یابد.
نحوه پیر شدن ما می تواند خیلی متفاوت باشد. یک فرد ۸۲ ساله امکان دارد فعال و مستقل باقی بماند، در صورتیکه دیگری برای بلند شدن از روی صندلی تقلا می کند و بعد از مدت کوتاهی بستری در بیمارستان، بطور رو به ازدیادی وابسته می شود.
شناخت روز افزون این مورد که ضعف و ناتوانی، نه تنها سن بلکه نحوه پیر شدن افراد را شکل می دهد، نحوه تفکر پزشکان و پژوهشگران در مورد زندگی آینده را تغییر می دهد.
در حالی که زندگی طولانی تر یکی از بزرگترین دستیافته های جامعه است، ضعف و مدیریت آن بطور رو به ازدیادی به نگرانی های مهم بهداشت عمومی و بالینی تبدیل گشته است.
بررسی ضعف و ناتوانی حال در خیلی از مراکز مراقبت های بهداشتی برای بزرگسالان بالای ۶۵ سال امری عادی است. ارزیابی بطور رو به ازدیادی بر میزان قدرت یا ضعف فرد از نظر جسمی، شناختی و اجتماعی تمرکز دارد.
ارزیابی ضعف و ناتوانی
دو روش اصلی برای ارزیابی ضعف و ناتوانی وجود دارد. روش اول، ضعف و ناتوانی را بعنوان یک سندرم فیزیکی درنظر می گیرد که با ضعف، خستگی، سرعت راه رفتن آهسته، کاهش وزن غیرعمدی و فعالیت بدنی کم مشخص می شود.
افرادی که یک یا دو مورد از این خاصیت ها را دارند، امکان دارد «پیش ضعیف» درنظر گرفته شوند، در صورتیکه افرادی که چندین مورد از این خاصیت ها را دارند، ضعیف درنظر گرفته می شوند.
رویکرد دوم، ضعف و ناتوانی را بعنوان تجمع مشکلات سلامتی با گذشت زمان درنظر می گیرد. در این مدل، بیماریهای مزمن، مشکلات حرکتی، مشکلات حافظه، از دست دادن شنوایی یا بینایی، تغذیه نامناسب و انزوای اجتماعی، همگی در پایین آوردن توانایی بدن برای مواجهه با یک رویداد استرس زا مانند زمین خوردن، عفونت یا بستری شدن در بیمارستان نقش دارند.
اغلب از ضعف و ناتوانی به شکلی صحبت می شود که گویی دائمی است، چیزی که فرد به آسانی به آن تبدیل می شود. شما یا قوی هستید یا ضعیف، مستقل هستید یا وابسته، قوی هستید یا رو به زوال، اما مطالعات نشان می دهد که واقعیت خیلی سیال تر است.
ضعف و ناتوانی در طیفی از قوی بودن تا قبل از ضعف و ناتوانی، ضعف خفیف، ضعف متوسط و ضعف شدید وجود دارد و افراد امکان دارد با گذشت زمان در هر دو جهت حرکت کنند.
اگرچه ضعف و ناتوانی اغلب پیشرفت می کند، اما بسته به سبب اصلی و حمایت های موجود، گاهی اوقات می تواند به تأخیر بیفتد یا بهبود یابد.
ضعف و ناتوانی همیشه دائمی نیست
یک بررسی بزرگ که شامل بالاتر از ۴۲ هزار سالمند بود، نشان داد که در طول یک دوره پیگیری متوسط تقریباً چهار ساله، حدود ۱۴ درصد از افراد وضعیت ضعف و ناتوانی خودرا بهبود بخشیدند، تقریباً ۳۰ درصد ضعیف تر شدند و کمی بالاتر از نیمی از آنها پایدار ماندند.
این یافته ها نشان داده است که ضعف و ناتوانی پویا است و برای برخی افراد، بطور بالقوه بازگشت پذیر است. پزشکان بجای این که فقط بپرسند که آیا کسی ضعیف است یا خیر، بطور رو به ازدیادی به دنبال این هستند که فرد در کجای طیف ضعف و ناتوانی قرار دارد و چه حمایت هایی امکان دارد به ایجاد تاب آوری کمک نماید.
نشانه های اولیه مانند کاهش سرعت حرکت، خستگی یا کاهش وزن ناخواسته حال بعنوان فرصتی مهم برای مداخله بوسیله تغییرات نسبتا ساده در سبک زندگی شناخته می شوند.
فعالیت بدنی منظم که شامل ورزش مبتنی بر مقاومت است، مانند استفاده از وزنه، باندهای الاستیک یا وزن بدن برای ایجاد قدرت حداقل دو بار در هفته می تواند به بهبود ضعف و ناتوانی یا کاهش سرعت پیشرفت آن کمک نماید.
این مزایا می تواند حتی بیشتر باشد، وقتی ورزش با مداخلات تغذیه ای یا شناختی مانند حافظه، توجه و کارهای حل مسئله ترکیب شود. به نظر می آید بهبودی همین طور به چیزی بالاتر از سلامت جسمی بستگی دارد.
در مطالعه ای روی بالاتر از ۵۰۰۰ بزرگسال ۷۵ ساله و بالاتر، تقریباً یک سوم از کسانیکه در آغاز مطالعه ضعیف بودند، در عرض دو سال به وضعیت ضعیف تری رسیدند.
احتمال بهبودی در میان کسانیکه در کارهای اجتماعی مبتنی بر ورزش شرکت می کردند، سلامت خودرا مثبت تر ارزیابی می کردند، به جامعه خود اعتماد داشتند و مرتبا با همسایگان تعامل داشتند، بیشتر بود.
فعالیت هایی که حافظه، توجه و حل مسئله را به چالش می کشند، می توانند از سلامت شناختی پشتیبانی کنند و امکان دارد به معکوس کردن ضعف کمک کنند. تاب آوری روانشناختی، توانایی سازگاری با استرس یا رویدادهای دشوار زندگی و بهبودی از آنها در طول زمان، همین طور با نتایج بهتر برای ضعف و ناتوانی مرتبط دانسته شده است.
امروزه ضعف و ناتوانی چیزی بالاتر از یک بخش اجتناب ناپذیر از پیری شناخته شده است و در صورتیکه بازهم پیشبینی کننده قدرتمندی برای احتمال بستری شدن در بیمارستان، ناتوانی و مرگ در مراحل بعدی زندگی است، شواهد رو به ازدیادی نشان داده است که اغلب میتوان از آن پیشگیری کرد، سرعت آنرا کم کرد یا بهبود بخشید.
انتخاب های روزمره، همچون میزان تحرک، افرادی که با آنها وقت می گذرانیم و فعالیتهایی که به ما هدف و ارتباط می دهند، می توانند به پشتیبانی از پیری سالم تر کمک کنند.
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب